घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये
ghoṇonmīlitamerurandhranivaho duḥkhābdhimajjatplavaḥ prādurbhūtarasātalodarabṛhatpaṅkārdhamagnakṣuraḥ | phūtkārotkaranunnavātavidaladdigdantinādaśrutinyastastabdhavapuḥ śrutirbhavatu vaḥ kroḍo hariḥ śāntaye
ليكن هريّ في تجسّده خنزيرًا بريًّا سببَ سلامكم: ذاك الذي فتح بخَطمه شقوقَ ميرو؛ وهو طوفٌ لمن يغرقون في محيط الأسى؛ والذي كان نابُه عند ظهوره نصفَ غارقٍ في وحلِ رساتالا الواسع؛ والذي إن جسده الصلب، الساكن في وقاره، مذكورٌ في الشروتي وسط هدير فيلة الجهات ورياحٍ تدفعها نفخاته الجبّارة.
Mārkaṇḍeya (deduced from immediate chapter context continuing into 150.1)
Type: kshetra
Scene: Colossal Varāha emerging from primordial depths: tusk half-submerged in Rasātala mire, Earth rescued; Meru’s clefts opened by the snout; winds and roaring world-elephants frame the cosmic scale; yet the deity’s posture is steady, granting peace.
Contemplation of the Lord’s saving incarnation (Varāha) brings śānti and lifts beings from sorrow.
No geographic tīrtha is directly named; the verse functions as a śānti-prayer within the Revā Khaṇḍa context.
A devotional recitation/praise (stotra) seeking peace is implied; no procedural ritual details are specified.