Sukta 71

Mantra 1

बृहस्पते प्रथमं वाचो अग्रं यत्प्रैरत नामधेयं दधानाः । यदेषां श्रेष्ठं यदरिप्रमासीत्प्रेणा तदेषां निहितं गुहाविः ॥

يا بْرِهَسْپَتي، حين حرّكوا أولَ ما حرّكوا مقدّمةَ فاك (Vāc: الكلام/اللفظ المقدّس)، مُقيمين الاسم—فإنّ خيرَ ما فيهم، وما كان بلا عيب، بدافعِ النفس: ذاك كان مودَعًا في الغار (guha) ثم انكشف.

Mantra 2

सक्तुमिव तितउना पुनन्तो यत्र धीरा मनसा वाचमक्रत । अत्रा सखायः सख्यानि जानते भद्रैषां लक्ष्मीर्निहिताधि वाचि ॥

كما يُنخَلُ الدقيقُ بمنخل، كذلك يُنقّون (القول): حيثُ صاغَ الـdhīra (أهلُ الرؤيةِ الثابتة) بالكَونِ/العقلِ فاك (Vāc: الكلمة المقدّسة). هناك يعرفُ الرفاقُ عُرى الرفقة؛ وبركةٌ حسنةٌ لهم كامنةٌ في الكلمة.

Mantra 3

यज्ञेन वाचः पदवीयमायन्तामन्वविन्दन्नृषिषु प्रविष्टाम् । तामाभृत्या व्यदधुः पुरुत्रा तां सप्त रेभा अभि सं नवन्ते ॥

بِاليَجْنَا سَلَكُوا سَبِيلَ «الفَاك» (الكَلِمَة)؛ فَوَجَدُوهَا، وَدَخَلَتْ فِي الرِّيشِيّينَ. ثُمَّ أَبْرَزُوهَا وَوَزَّعُوهَا فِي جِهَاتٍ كَثِيرَة؛ وَلِتِلْكَ «الفَاك» يَنْحَنِي السَّبْعَةُ رِيبْهَا (المُنْشِدُونَ المُوحَى إِلَيْهِم) مُجْتَمِعِينَ عَلَى الإِقْرَارِ.

Mantra 4

उत त्वः पश्यन्न ददर्श वाचमुत त्वः शृण्वन्न शृणोत्येनाम् । उतो त्वस्मै तन्वं वि सस्रे जायेव पत्य उशती सुवासाः ॥

وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْظُرُ وَلَا يُبْصِرُ «الفَاك»؛ وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْمَعُ وَلَا يَسْمَعُهَا حَقًّا. وَلَكِنَّهَا لِآخَرَ تَكْشِفُ جَسَدَهَا—كَزَوْجَةٍ مُشْتَاقَةٍ حَسَنَةِ الزِّينَةِ لِزَوْجِهَا.

Mantra 5

उत त्वं सख्ये स्थिरपीतमाहुर्नैनं हिन्वन्त्यपि वाजिनेषु । अधेन्वा चरति माययैष वाचं शुश्रुवाँ अफलामपुष्पाम् ॥

وَأَنْتَ—ثَابِتٌ فِي صُحْبَةٍ حَقَّةٍ، كَمَا يَقُولُونَ—لَا أَحَدَ يَسُوقُكَ أَوْ يَدْفَعُكَ، حَتَّى بَيْنَ الأَقْوِيَاءِ. وَلَكِنَّ هَذَا يَمْشِي فِي «مَايَا» (الوَهْمِ/الخِدَاعِ): قَدْ سَمِعَ «الفَاك»، وَلَكِنَّهَا لَا تُثْمِرُ وَلَا تُزْهِرُ.

Mantra 6

यस्तित्याज सचिविदं सखायं न तस्य वाच्यपि भागो अस्ति । यदीं शृणोत्यलकं शृणोति नहि प्रवेद सुकृतस्य पन्थाम् ॥

مَن يهجرُ الصاحبَ العارفَ بالفعلِ القويم—فلا نصيبَ له، حتى في الكلمةِ المقدّسة (فاج/‏Vāc). وإنْ سمعَ، فإنما يسمعُ فراغًا؛ ولا يعرفُ حقًّا سبيلَ العملِ المُحسَن.

Mantra 7

अक्षण्वन्तः कर्णवन्तः सखायो मनोजवेष्वसमा बभूवुः । आदघ्नास उपकक्षास उ त्वे ह्रदा इव स्नात्वा उ त्वे ददृश्रे ॥

أصحابٌ ذوو عيون، وأصحابٌ ذوو آذان، صاروا غيرَ متساوين في اندفاعاتِ الذهنِ السريعة. فمنهم من لا يبلغُ إلا الركبتين، ومنهم من يبلغُ الإبطين؛ وآخرون—كغُدرانٍ بعد الاغتسال—يتلألأون فيك وقد صفَوا.

Mantra 8

हृदा तष्टेषु मनसो जवेषु यद्ब्राह्मणाः संयजन्ते सखायः । अत्राह त्वं वि जहुर्वेद्याभिरोहब्रह्माणो वि चरन्त्यु त्वे ॥

في اندفاعاتِ الذهنِ السريعة المصوغةِ بالقلب، حين يقرّبُ البراهمةُ—الأصحاب—قربانَهم معًا، فهنا حقًّا تُترَكُ وراءَك من قِبَلِ العارفين؛ وسادةُ حملِ النطقِ المقدّس (brahman) يسيحون فيك أحرارًا.

Mantra 9

इमे ये नार्वाङ्न परश्चरन्ति न ब्राह्मणासो न सुतेकरासः । त एते वाचमभिपद्य पापया सिरीस्तन्त्रं तन्वते अप्रजज्ञयः ॥

هؤلاء الذين لا يمضون قُدُمًا ولا يتجاوزون—ليسوا براهمنةً حقًّا، ولا صانعي سوما المعصور—يُقبِلون إلى فَاك (الكلمة/القول) بسُبُلٍ آثمة؛ غيرَ عارفين يمدّون سَدًى باليًا، نَسْجًا عاقرًا.

Mantra 10

सर्वे नन्दन्ति यशसागतेन सभासाहेन सख्या सखायः । किल्बिषस्पृत्पितुषणिर्ह्येषामरं हितो भवति वाजिनाय ॥

جميعُ الرفاق يفرحون بصُحبةِ من يجيء بالمجد، الغالبِ في المجلس. فهو لهم مُطهِّرٌ من الخطيئة، وواهِبُ القوت؛ ويغدو موضوعًا في موضعه اللائق لوفرةِ القوّة (فاجا vāja).

Mantra 11

ऋचां त्वः पोषमास्ते पुपुष्वान्गायत्रं त्वो गायति शक्वरीषु । ब्रह्मा त्वो वदति जातविद्यां यज्ञस्य मात्रां वि मिमीत उ त्वः ॥

مُغذّي أناشيدِ ṛc يجلس معك، ناميًا مُنمّيًا؛ و«غايَترا» (gāyatra) يُنشِدك بين أوزان «شاكفَرِي» (śakvarī). و«برهمَا» (brahmā) يُحدّثك بعِلم المواليد، ويقيس مقادير اليَجْنَا (yajña)—مُفرِّقًا إيّاها على وجه الصواب.