Adhyaya 23 — Ashvatara’s Vow for Madalasa and the Bestowal of Musical Science by Sarasvati
प्रातर्निशायां मध्याह्ने सन्ध्ययोश्चापि तत्परौ ।
तयोः कालेन महता स्तूयमानो वृषध्वजः ॥
prātarniśāyāṃ madhyāhne sandhyayoścāpi tatparau / tayoḥ kālena mahatā stūyamāno vṛṣadhvajaḥ
صباحًا وليلاً ووقتَ الظهيرة، وفي أزمنة الشفق أيضًا، وهم منصرفون إلى تلك العبادة، ظلّوا زمنًا طويلًا يسبّحون فْرِشَدهْفَجَة (شيفا، صاحب الراية التي تحمل الثور).
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Dharma is sustained by regularity: worship aligned with daily temporal junctions (sandhyā) trains steadiness and sanctifies time itself.
Not pancalakṣaṇa; it is practice-oriented narrative illustrating vrata-like perseverance.
The repeated time-points map outer time to inner rhythms; praising Śiva at ‘junctions’ signifies turning consciousness at transitions toward the Absolute.