Adhyaya 19 — Kartavirya Arjuna at Dattatreya’s Ashram: Boons, Sovereignty, and Vaishnava Praise
प्रादुर्भावाः पुराणेषु कथ्यन्ते शार्ङ्गधन्विनः ।
अनन्तस्याप्रमेयस्य शङ्खचक्रगदाभृतः ॥
prādurbhāvāḥ purāṇeṣu kathyante śārṅgadhanvinaḥ | anantasyāprameyasya śaṅkha-cakra-gadābhṛtaḥ ||
وفي البورانات تُروى تجلّيات حامل قوس شارنغا (Śārṅga)—ذلك الذي لا يُقاس ولا يتناهى، حامِل الصدفة والقرص والمِقْمَعَة.
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Divine intervention is presented as recurring and knowable through scripture; iconographic markers (conch, discus, mace) serve as theological ‘signatures’ anchoring devotion and recognition.
Touches the Purāṇic function of recording divine ‘prādurbhāvas’ within ākhyāna; loosely related to vaṃśānucarita insofar as avatāras intersect with dynastic histories.
The weapons symbolize inner powers: cakra as discerning intellect, gadā as steadfast strength, śaṅkha as primal sound/awakening—together indicating a complete spiritual sovereignty.