Shloka 22
Parṇāda’s Report; Bāhuka’s Counsel; Damayantī’s Strategic Svayaṃvara Message (अध्याय ६८)
कदा नु खलु दुःखस्य पारं यास्यति वै शुभा । भर्तु: समागमात् साध्वी रोहिणी शशिनो यथा,जैसे रोहिणी चन्द्रमाके संयोगसे सुखी होती है, उसी प्रकार यह शुभलक्षणा साध्वी राजकुमारी अपने पतिके समागमसे (संतुष्ट हो) कब इस दुःखके समुद्रसे पार हो सकेगी
kadā nu khalu duḥkhasya pāraṁ yāsyati vai śubhā | bhartuḥ samāgamāt sādhvī rohiṇī śaśino yathā ||
قال يودهيشثيرا: «متى حقًّا تعبر هذه الأميرة المباركة العفيفة إلى الشاطئ البعيد من حزنها؟ كما تفرح روهِني باتحادها بالقمر، كذلك لتجد هذه السيدة الطاهرة فرجًا وتمامًا بعودتها إلى لقاء زوجها».
युदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassionate concern for another’s suffering and frames relief as arising through rightful reunion and restored social-moral order (dharma), using a culturally resonant simile of Rohiṇī’s joy with the Moon.
Yudhiṣṭhira laments the distress of an auspicious, virtuous princess and wonders when she will finally be freed from sorrow, expressing hope that reunion with her husband will bring her peace, likened to Rohiṇī’s happiness in union with the Moon.