दमयन्त्याः कार्यनिश्चयः — Damayantī’s Crisis Plan and Vārṣṇeya’s Departure
अरज्जयत् प्रजा वीरो धर्मेण परिपालयन् | राजा नल सूर्यके समान प्रकाशित होते थे। वीरवर नल अत्यन्त प्रसन्न रहकर अपनी प्रजाका धर्मपूर्वक पालन करते हुए उसे प्रसन्न रखते थे || ४३ $ ।। ईजे चाप्यश्वमेधेन ययातिरिव नाहुष:
Bṛhadaśva uvāca | arañjayat prajā vīro dharmeṇa paripālayan | rājā Nalaḥ sūryake samānaḥ prakāśitaḥ | vīravaraḥ Nalaḥ atyanta-prasannaḥ san svāṁ prajāṁ dharmapūrvakaṁ pālayan tāṁ prīṇayām āsa || īje cāpy aśvamedhena Yayātir iva Nāhuṣaḥ ||
قال بريهادَشڤا: كان الملكُ البطلُ نالا يُرضي رعيّتَه، يحميهم بالاستقامة ويحكمهم وفق الدارما. وكان نالا يلمع كالشمس. وبقلبٍ مسرورٍ على الدوام، كان خيرُ المحاربين يرعى شعبه على سنن الدارما فيُبهجهم. وقد أقام أيضًا قربانَ الأَشْوَمِيدْهَا، مثل يَياطي ابنِ ناهوشا.
बृहदश्व उवाच
A king’s legitimacy and glory arise from dharmic governance: protecting subjects fairly, keeping them content, and upholding public welfare; ritual acts like the Aśvamedha are meaningful when grounded in righteous rule.
Bṛhadaśva praises Nala’s reign: Nala governs by dharma, delights his subjects, becomes renowned like the Sun in splendor, and performs the Aśvamedha sacrifice, compared to the famed royal sacrificer Yayāti.