Shloka 19
विदुर-धृतराष्ट्रसंवादः
Vidura–Dhṛtarāṣṭra Dialogue on Rajadharma and Restitution
क्लेशैस्तीव्रैर्युज्यमान: सपत्नै: क्षमां कुर्वन्ू कालमुपासते यः । संवर्धयन् स्तोकमिवाग्निमात्मवान् स वै भुड्क्ते पृथिवीमेक एव,जो शत्रुओंद्वारा दुःसह कष्ट दिये जानेपर भी क्षमा करते हुए अनुकूल अवसरकी प्रतीक्षा करता है; तथा जिस प्रकार थोड़ी-सी आगको भी लोग घास-फूसके द्वारा प्रज्वलित करके बढ़ा लेते हैं, वैसे ही जो मनको वशमें रखकर अपनी शक्ति और सहायकोंको बढ़ाता है, वह अकेला ही सारी पृथ्वीका उपभोग करता है
kleśais tīvrair yujyamānaḥ sapatnaiḥ kṣamāṃ kurvan kālam upāsate yaḥ | saṃvardhayan stokam ivāgnim ātmavān sa vai bhuṅkte pṛthivīm eka eva ||
يعلّم فيدورا أن من يُضغَط عليه بمحنٍ قاسية يوقعها الخصوم، فيلتزم الحِلم ويترقّب الوقت المواتي—وهو في الوقت نفسه يزيد قوّته وأنصاره رويدًا رويدًا، كما تُغذّى شرارةٌ صغيرة حتى تصير لهيبًا—فإنه ينتهي إلى التمتّع بسيادة الأرض كلّها بعزيمته وحدها. إنها أخلاق الصبر الاستراتيجي: كبحٌ الآن، ونماءٌ منضبط، ثم ظفرٌ حاسم حين ينضج الأوان.
विदुर उवाच