Sāvitrī’s Report and Nārada’s Prognosis (सावित्र्याख्यान—सत्यवान्-गुणवर्णनं तथा अल्पायुषः पूर्वसूचना)
चरितब्रह्मचर्यास्ते कृतदाराश्च पार्थिव । यदा तदा दशरथ: प्रीतिमानभवत् सुखी,राजाके वे महातेजस्वी पुत्र क्रमशः बढ़ने लगे। उन्होंने (उपनयनके पश्चात) विधिवत् ब्रह्मचर्यका पालन किया और वेदों तथा रहस्यसहित धरनुर्वेदके पारंगत विद्वान् हुए। समयानुसार जब उनका विवाह हो गया, तब राजा दशरथ बड़े प्रसन्न तथा सुखी हुए
caritabrahmacaryās te kṛtadārāś ca pārthiva | yadā tadā daśarathaḥ prītimān abhavat sukhī ||
قال ماركانديّا: «أيها الملك، لقد عاشوا على نظام البراهماتشاريا، أي سلوك الطالب الزاهد المتعلّم، ثم في أوانهم صاروا أرباب بيوتٍ كذلك. فلما جاء الوقت اللائق امتلأ دَشَرَثَةُ فرحًا وعاش هانئًا سعيدًا».
मार्कण्डेय उवाच
The verse affirms āśrama-dharma: disciplined learning and self-restraint in brahmacarya, followed by responsible household life. When life proceeds in the proper order, it supports personal virtue and brings legitimate joy and stability to family and kingdom.
Mārkaṇḍeya describes how the princes (implied from context) completed their student discipline and, in due time, married. Their marriage becomes a cause of Daśaratha’s satisfaction and happiness, marking a successful transition from education to social duty.