Shloka 7
Duryodhana’s Restraint by Citraseṇa and Yudhiṣṭhira’s Magnanimous Release
Dvaitavana
सम्प्रेषितायामथ चैव दास्या- मुत्थाय सर्व स्वयमेव कार्यम् । जानातु कृष्णस्तव भावमेतं सर्वात्मना मां भजतीति सत्ये,सत्ये! यदि श्यामसुन्दर किसी कार्यके लिये दासीको भेजते हों तो तुम्हें स्वयं उठकर वह सब काम कर लेना चाहिये; जिससे श्रीकृष्णको तुम्हारे इस सेवा-भावका अनुभव हो जाय कि सत्यभामा सम्पूर्ण हृदयसे मेरी सेवा करती है
sampreṣitāyām atha caiva dāsyām utthāya sarvaṃ svayam eva kāryam | jānātu kṛṣṇas tava bhāvam etaṃ sarvātmanā māṃ bhajatīti satye satye |
قال فايشَمبايَna: «وإذا أُرسلتِ الجاريةُ في حاجة، فانهضي أنتِ وقومي بكل ما يلزم بيدك. وليعلم كريشنا هذه النية منك: “إن ساتياباما تخدمني بكل قلبها”، حقًّا، حقًّا.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that genuine devotion is shown through personal, wholehearted service and initiative—doing necessary duties oneself rather than delegating—so that one’s inner attitude (bhāva) becomes evident.
Vaiśampāyana narrates advice directed to Satyabhāmā: when a maid is sent away, she should herself rise and complete the household tasks, so that Kṛṣṇa recognizes her sincere, wholehearted spirit of service.