Shloka 2
चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
जाहस्यमाने सुप्रीते सुखं तत्र निषीदतु: । चिरस्य दृष्ट्वा राजेन्द्र तेडन्योन्यस्य प्रियंवदे,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! जब महात्मा पाण्डव तथा ब्राह्मगणलोग आस- पास बैठकर धर्मचर्चा कर रहे थे, उसी समय द्रौपदी और सत्यभामा भी एक ओर जाकर एक ही साथ सुखपूर्वक बैठीं और अत्यन्त प्रसन्नतापूर्वक परस्पर हास्य-विनोद करने लगीं। राजेन्द्र! दोनोंने एक-दूसरीको बहुत दिनों बाद देखा था, इसलिये परस्पर प्रिय लगनेवाली बातें करती हुई वहाँ सुखपूर्वक बैठी रहीं
vaiśampāyana uvāca | jāhasyamāne suprīte sukhaṃ tatra niṣīdatuḥ | cirasya dṛṣṭvā rājendra te ’nyonyasya priyam-vade ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: «أيها الملك، إن السيدتين، وقد غمرتهما البهجة وانشرح صدرهما، جلستا هناك في سكينة، تتبادلان الضحك والمزاح الرقيق. ولما التقتا بعد طول فراق، تحدّثت كلٌّ منهما إلى الأخرى بكلمات مودّة عذبة، وبقيتا هناك في سرور.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of priyavacana—speaking pleasantly and affectionately—especially when meeting after a long separation, as a means of sustaining harmony and goodwill.
The narrator describes two women who, happy to meet after a long time, sit together comfortably and exchange light, friendly conversation and laughter.