Shloka 24
Adhyāya 227: Duryodhana’s Deliberation and the Ghoṣa-yātrā Pretext
Dvaita-vana
अभिनन्दस्व न: सर्वा: प्रस्नुता: स्नेहविक्लवा: । तासां तद् वचन श्र॒ुत्वा पातुकाम: स्तानान् प्रभु:,“देखो, हम पुत्र-स्नेहसे विकल हो रही हैं, हमारे स्तनोंसे दूध झर रहा है इसे पीकर हम सबको सम्मानित और आनन्दित करो।” मातृकाओंकी यह बात सुनकर समर्थ स्कन्दके मनमें उनके स्तनपानकी इच्छा जाग्रत हो गयी
abhinandasva naḥ sarvāḥ prasnutāḥ snehaviklavāḥ | tāsāṃ tad vacanaṃ śrutvā pātukāmaḥ stanān prabhuḥ ||
قال ماركاندييا: «أكرِمْنا جميعًا وأبهِجْنا. لقد غلبتنا عاطفةُ الأمومة، فها هي أثداؤنا تفيض لبنًا؛ فاشربه، وبذلك أرضِنا وبارِكْنا». فلما سمع سكَندا القوي كلام الأمهات، نهضت في قلبه رغبةُ الرضاع من أثدائهنّ.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the sanctity of maternal love (sneha) as a dharmic, life-sustaining power: to accept and honor such affection is itself a form of respect and blessing, not mere indulgence.
The mother-figures (mātṛkāḥ), overwhelmed with affection and lactating, request that Skanda drink their milk to honor and satisfy them; upon hearing this, Skanda feels the desire to nurse.