Shloka 10
स्कन्दोपाख्यानम् — उत्पातशान्तिः, स्वाहारूपविचारः, कौमारमङ्गलक्रियाः
कौशिक ब्राह्मण और माता-पिताके भक्त धर्मव्याध (सुखमावां वसावो<त्र देवलोकगताविव) न तेडन्यद् दैवतं किंचिद् दैवतेष्वपि वर्तते । प्रयतत्वाद् द्विजातीनां दमेनासि समन्वित:,हम इस घरमें इस प्रकार सुखसे रहते हैं मानो देवलोकमें पहुँच गये हों। देवताओंमें भी तुम्हारे लिये हम दोनोंके सिवा और कोई देवता नहीं है। तुम हमें ही देवता मानते हो। अपने मनको पवित्र एवं संयममें रखनेके कारण तुम द्विजोचित शम-दमसे सम्पन्न हो
mārkaṇḍeya uvāca | (kauśikaṃ prati) brāhmaṇaḥ mātā-pitṛ-bhaktaś ca dharmavyādhaḥ—sukham āvāṃ vasāvo ’tra devaloka-gatāv iva | na te ’nyad daivataṃ kiñcid daivateṣv api vartate | prayatatvād dvijātīnāṃ damenāsi samanvitaḥ |
قال ماركاندييا: «يا كوشيكا، إنّا نحن الاثنين نعيش في هذا البيت في سعةٍ وهناء، كأنّنا بلغنا عالم الآلهة. ولك، حتى بين الآلهة، لا إلهَ غيرنا نحن الاثنين. إنك لا ترى الألوهية إلا فينا. ولأنك تحفظ نفسك طاهرًا منضبطًا، فقد اجتمعت فيك السكينةُ وضبطُ النفس اللذان يليقان بذوي الميلادين.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
True divinity for a person can be found in those to whom one owes the highest duty—here, one’s parents. Reverence to parents, coupled with inner purity and self-restraint (śama–dama), is presented as a complete religious path, even surpassing outward god-worship.
Markandeya recounts a moral episode involving Kaushika and the exemplary Dharmavyadha. In this verse, the parents (as reflected in the Hindi passage) affirm that their son’s devotion makes them his ‘deities,’ and they praise his disciplined, twice-born-appropriate conduct marked by restraint and purity.