Shloka 24
Āraṇyaka-parva Adhyāya 199: Dharmavyādha on Svakarma, Vidhi, and the Limits of Ahiṃsā
स हाद्वीक्षमाण: पुत्रमपश्यदग्रे तिष्ठन्तं देवकुमारमिव पुण्यगन्धान्वितमलड्कृतं सर्व॑ च तमर्थ विधाय ब्राह्मणो5न्तरधीयत,“राजाने जब आँख उठाकर देखा, तब उनका पुत्र आगे खड़ा था। वह देवकुमारकी भाँति दिव्य वस्त्राभूषणोंसे विभूषित था। उसके शरीरसे पवित्र सुगन्ध निकल रही थी। ब्राह्मण-देवता सब वस्तुओंको पूर्ववत् ठीक करके अन्तर्धान हो गये
sa hādvīkṣamāṇaḥ putram apaśyad agre tiṣṭhantaṃ devakumāram iva puṇyagandhānvitam alaṅkṛtaṃ sarvaṃ ca tam arthaṃ vidhāya brāhmaṇo 'ntaradhīyata
قال فايشَمبايانا: فلما رفع الملك بصره ونظر، رأى ابنه واقفاً أمامه—مزداناً كأمير سماوي، مرتدياً حُللاً وحُليّاً ذات بهاء إلهي، تحيط به رائحة طيبة طاهرة مباركة. وبعد أن أعاد البراهمن—المبجَّل كالإله—كل شيء إلى موضعه كما ينبغي، توارى عن الأنظار.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that when a righteous purpose is accomplished—order restored and the intended good secured—the divine or sanctified agent does not seek credit or continued presence, but withdraws. It points to dharma as effective action aligned with a higher order, not mere display.
The king looks up and sees his son standing before him, radiant and adorned like a celestial youth, with an auspicious fragrance. After arranging matters as intended, the brahmin who facilitated this outcome vanishes (antaradhāna), indicating a supernatural or divinely sanctioned intervention.