Shloka 22
Āraṇyaka-parva Adhyāya 199: Dharmavyādha on Svakarma, Vidhi, and the Limits of Ahiṃsā
त्वमेवैतदशानेति तत्राह तथेति शिबिस्तथैवाविमना महित्वा कपालमभ्थयुद्धार्य भोक्तुमैच्छत्,“तुम्हीं यह सब खा जाओ।' शिबिने उसी प्रकार मनको प्रसन्न रखते हुए “बहुत अच्छा' कहकर ब्राह्मणकी आज्ञा स्वीकार की और उनका पूजन करके (सिरपर रखे हुए) ढककनको उघाड़कर वह सब खानेकी इच्छा की
tvam evaitad aśāneti tatrāha tatheti śibis tathaivāvimano mahitvā kapālam abhyayuddhārya bhoktum aicchat |
قال البراهمن: «أنت وحدك ينبغي أن تأكل هذا كله». فأجاب شيبي، وقلبه غير مضطرب: «ليكن كذلك». فقبل الأمر قائلاً: «حسنٌ جداً»، وأدى للبراهمن ما يليق من التعظيم، ثم رفع غطاء الوعاء الموضوع على رأسه وعزم أن يأكل ما وُضع فيه.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as steadfast adherence to a righteous commitment: Śibi remains calm, honors the Brahmin, and accepts a difficult command without resentment—showing that virtue is measured by composure, reverence, and integrity under trial.
A Brahmin instructs Śibi to eat what has been placed in a covered vessel. Śibi agrees immediately, honors the Brahmin, opens the lid, and prepares to eat—demonstrating willingness to endure hardship to uphold duty and respect.