Shloka 70
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
वामदेव उवाच त्वया त्रातं राजकुलं शुभेक्षणे वरं वृणीष्वाप्रतिमं ददानि ते । प्रशाधीमं स्वजनं राजपुत्रि इक्ष्वाकुराज्यं सुमहच्चाप्यनिन्दे,वामदेवने कहा--शुभ दृष्टिवाली अनिन्द्य राजकुमारी! तुमने इस राजकुलको ब्राह्मणके कोपसे बचा लिया। इसके लिये कोई अनुपम वर माँगो। मैं तुम्हें अवश्य दूँगा। तुम इन स्वजनोंके हृदय और विशाल इक्ष्वाकु-राज्यपर शासन करो
vāmadeva uvāca | tvayā trātaṃ rājakulaṃ śubhekṣaṇe varaṃ vṛṇīṣvāpratimaṃ dadāni te | praśādhīmaṃ svajanaṃ rājaputri ikṣvākurājyaṃ sumahac cāpy aninde ||
قال فاماديفا: «أيتها الأميرةُ حسنةُ الطرف، التي لا عيب فيها، لقد أنقذتِ هذا البيتَ الملكي من غضبِ براهميّ. فاختاري نعمةً لا نظير لها؛ فإني واهبُها لك لا محالة. احكمي قومَكِ، أيتها الأميرة، واحكمي كذلك مملكةَ الإكشواكو الواسعة، يا من لا تُلام.»
वामदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in governance and social order: protecting a lineage from destructive anger (especially a brāhmaṇa’s curse-like wrath) is a great merit, and rightful rule is framed as a moral responsibility rewarded through a boon.
Vāmadeva addresses a blameless princess who has averted danger to the royal house caused by a brāhmaṇa’s anger. In gratitude, he offers her an incomparable boon and urges her to govern her people and the vast Ikṣvāku realm.