Shloka 71
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
राजपुत्र्युवाच वरं वृणे भगवंस्त्वेवमेष विमुच्यतां किल्बिषादद्य भर्ता । शिवेन चाध्याहि सपुत्रबान्धवं वरो वृतो होष मया द्विजाग्रय,राजकुमारी बोली--भगवन्! मैं यही चाहती हूँ कि मेरे ये पति आज सब पापोंसे छुटकारा पा जायँ। आप यह आशीर्वाद दें कि ये पुत्र और बन्धु-बान्धवोंसहित सुखसे रहें। विप्रवर! मैंने आपसे यही वर माँगा है
rājaputry uvāca varaṁ vṛṇe bhagavaṁs tv evam eṣa vimucyatāṁ kilbiṣād adya bhartā | śivena cādhyāhi saputrabāndhavaṁ varo vṛto hoṣa mayā dvijāgrya ||
قالتِ الأميرة: «أيها السيد الجليل، هذا هو العطاء الذي أختاره: ليُعتَق زوجي اليوم من إثمه ودنسه. وامنحه بركتك بالسلامة والعافية، ليحيا سعيدًا مع أبنائه وذوي قرباه. يا أكرمَ البراهمة، هذا هو العطاء الذي اخترته منك».
वामदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal: when granted a boon, one may choose not personal gain but the moral purification and welfare of others—especially family—seeking release from wrongdoing (kilbiṣa) and an auspicious life grounded in dharma.
A princess addresses a revered Brahmin sage and formally selects her boon: she asks that her husband be freed from sin immediately and that he be blessed to live happily along with his sons and relatives.