प्रावृट्-शरत्-वर्णनम् — Description of the Monsoon and Autumn; Sarasvatī in the Pāṇḍavas’ Exile
यदृच्छया धनुष्पाणिरबद्धखड्गो वृकोदर: ददर्श तद् वन रम्यं देवगन्धर्वसेवितम्,भीमसेन तलवार बाँधकर हाथमें धनुष लिये अकस्मात् घूमने निकल जाते और देवताओं तथा गन्धर्वोंसे सेवित उस रमणीय वनकी शोभा निहारते थे
yadṛcchayā dhanuṣpāṇir abaddhakhaḍgo vṛkodaraḥ | dadarśa tad vana ramyaṃ devagandharvasevitam ||
قال فيشَمبايانا: «وبمحض المصادفة رأى فْرِكودَرا (بهيما)، وهو قابضٌ على قوسه وسيفُه غيرُ مشدودٍ في حزامه، تلك الغابةَ البهيّة التي تؤمّها الآلهةُ والغندهرفا، فتأمّل جمالها.»
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights disciplined readiness: Bhīma is armed and alert, yet his movement is not driven by aggression. Even in exile, one may remain vigilant while appreciating beauty and maintaining restraint.
Vaiśampāyana narrates that Bhīma, wandering unexpectedly with bow in hand and sword unfastened, comes upon a beautiful forest frequented by gods and Gandharvas and gazes upon it.