Kṛṣṇasya asāṃnidhya-kāraṇaṃ — Śālva–Soubha-vṛttāntaḥ
Why Kṛṣṇa was absent; the Śālva and Saubha account
वायुदेव उवाच हतं श्रुत्वा महाबाहो मया श्रौतश्रवं नृप । उपायाद् भरतश्रेष्ठ शाल्वो द्वारवतीं पुरीम्,भगवान् श्रीकृष्ण बोले--महाबाहो! नरेश्वर! भरतमश्रेष्ठ! श्रुतश्रवा- के पुत्र शिशुपालके मारे जानेका समाचार सुनकर शाल्वने द्वारकापुरीपर चढ़ाई की
vāyudeva uvāca | hataṃ śrutvā mahābāho mayā śrautśravaṃ nṛpa | upāyād bharataśreṣṭha śālvo dvāravatīṃ purīm ||
قال فايوديفا: «يا أيها الملكُ عظيمُ الساعدَين، يا خيرَ آلِ بهاراتا، لما سمع شالڤا أنّ شراوتشرَڤا قد قُتل على يدي، زحف بجيشه إلى مدينة دوارافتي.»
वायुदेव उवाच
The verse highlights the moral logic of cause and consequence in royal conduct: violent acts in the kṣatriya sphere often provoke retaliation, drawing kingdoms into further conflict and testing a ruler’s responsibility to protect subjects.
Vāyudeva reports to the king that after Śrautśrava was killed by him, King Śālva, upon hearing the news, mobilized and advanced to attack the city of Dvāravatī (Dvārakā).