Shloka 7
Ghaṭotkaca’s Conveyance to Badarī and Entry into the Nara-Nārāyaṇa Āśrama (घटोत्कच-वाहनम्; नरनारायणाश्रम-प्रवेशः)
अदुःखार्हा परं दु:खं प्राप्तेयं मृदुगामिनी । आश्वासय महाराज तामिमां श्रमकर्शिताम्,राजन! यह मन्दगतिसे चलनेवाली देवी दुःख सहन करनेके योग्य नहीं है; तो भी इसपर महान् दुःख आ पड़ा है। रास्तेके परिश्रमसे यह दुर्बल हो गयी है। आप आकर इसे सान्त्वना दें
aduhkhārhā paraṁ duḥkhaṁ prāpteyaṁ mṛdugāminī | āśvāsaya mahārāja tām imāṁ śramakarśitām ||
قال ناكولا: «أيها الملك العظيم، هذه السيدة الرقيقة لا يليق بها أن تُبتلى بالعذاب؛ ومع ذلك فقد أصابتها شدّةٌ بالغة. أنهكها تعب الطريق فوهنت. تعالَ فواسِها وطيّب خاطرها».
नकुल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as compassionate responsibility: those with power and authority (a king/leader) should notice the vulnerable, recognize undeserved suffering, and actively offer reassurance and protection.
Nakula addresses the king, pointing out that a gentle woman—unaccustomed to hardship—has been overwhelmed by great sorrow and weakened by travel. He urges the king to come and console her.