Shloka 19
Ghaṭotkaca’s Conveyance to Badarī and Entry into the Nara-Nārāyaṇa Āśrama (घटोत्कच-वाहनम्; नरनारायणाश्रम-प्रवेशः)
परिगृहा च तां दीनां कृष्णामजिनसंस्तरे | पार्था विश्रामयामासुर्लब्धसंज्ञां तपस्विनीम्,होशमें आनेपर दीनावस्थामें पड़ी हुई तपस्विनी द्रौपदीको पकड़कर पाण्डवोंने मृगचर्मके बिस्तरपर सुलाया और उसे विश्राम कराया। नकुल और सहदेवने धनुषकी रगड़के चिह्लसे सुशोभित दोनों हाथोंद्वारा उसके लाल तलवोंसे युक्त और उत्तम लक्षणोंसे अलंकृत दोनों चरणोंको धीरे-धीरे दबाया
parigṛhya ca tāṁ dīnāṁ kṛṣṇām ajinasaṁstare | pārthā viśrāmayāmāsur labdhasaṁjñāṁ tapasvinīm ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: إن أبناء باندو حملوا برفق كِرِشْنَا (دْرَوْبَدِي) وهي مطروحة في حالٍ يُرثى لها، وأضجعوا تلك الزاهدة على جلدِ ظبيٍ مبسوط. فلما استعادت وعيها، واسَوْها وأراحوها—رعايةٌ حامية تصون كرامتها وتخفف ألمها في زمن الشدة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as compassionate protection: when someone is weakened by suffering, the righteous response is to support, restore, and safeguard their dignity rather than abandon them.
Draupadī, described as distressed and ascetic in the forest life, is physically supported by the Pāṇḍavas and laid on a deerskin spread; as she regains consciousness, they comfort her and ensure she can rest.