Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
अथागमत् त्रिनयन: सुप्रीतो वरदस्तदा । “अरुन्धतीको कठोर नियमका आश्रय लेकर तपस्या करती देख नत्रिनेत्रधारी वरदायक भगवान् शंकर बड़े प्रसन्न हुए
athāgamat trinayanaḥ suprīto varadas tadā | arundhatīko kaṭhora-niyamakā āśrayaṃ kṛtvā tapasyaṃ kurvatīṃ dṛṣṭvā netra-traya-dhārī varadāyakaḥ bhagavān śaṅkaraḥ baḍe prasannaḥ abhavat ||
قال فايشَمبايانا: ثم جاء إلى هناك الربُّ ذو العيون الثلاث، واهبُ النِّعَم، وهو في غاية الرضا. فلما رأى أَرُندَهَتي تمارس توبةً شديدة، مستندةً إلى نذورٍ صارمة وضبطٍ للنفس، سُرَّ بها البهاغافان شانكَرا، ذو العيون الثلاث، سرورًا عميقًا. وهكذا يتبيّن أن الزهد الصادق والممارسة المخلصة—لا مجرد القوّة—هما ما يجتذب الرضا الإلهي.
वैशम्पायन उवाच
Austerity grounded in disciplined vows (niyama) and sincere devotion attracts divine grace; ethical self-restraint is portrayed as spiritually efficacious and worthy of blessing.
The narrator states that Śiva—the three-eyed boon-giver—arrives and becomes pleased upon witnessing Arundhatī performing rigorous penance supported by strict observances.