Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
तच्च सर्व यथाभूतं भविष्यति वरानने । 'सुव्रते! मैं जानता हूँ तुम बड़ी उग्र तपस्या कर रही हो। कल्याणि! सुमुखि! जिस उद्देश्यसे तुमने यह अनुष्ठान आरम्भ किया है और तुम्हारे हृदयमें जो संकल्प है
tac ca sarvaṃ yathābhūtaṃ bhaviṣyati varānane | suvrate! ahaṃ jānāmi tvaṃ baḍī ugratapas yā kar rahī ho | kalyāṇi! sumukhi! yas uddeśyena tvayā etad anuṣṭhānam ārabdhaṃ, tathā tava hṛdaye yaḥ saṅkalpaḥ, tat sarvaṃ yathārtharūpeṇa saphalaṃ bhaviṣyati |
قال فايشَمبايانا: «سيكون كلُّ هذا على وجهه الحقّ كما هو، يا حسناء الوجه. يا ذات النذور الحسنة، إني أعلم أنك تمارسين تقشّفًا شديدًا. يا مباركة، يا جميلة المحيّا—أيّ غرضٍ حملك على بدء هذا النسك، وأيّ عزمٍ تضمرينه في قلبك، فكلُّ ذلك سيتحقق حقًّا.»
वैशम्पायन उवाच
The verse affirms that sincere austerity (tapas) and a truthful inner resolve (saṅkalpa), undertaken with disciplined observance (anuṣṭhāna), bear fruit. It emphasizes moral causality: steadfast intention aligned with dharma is promised fulfillment.
The narrator Vaiśampāyana reports a reassurance addressed to a woman performing intense austerities. She is told that her purpose in beginning the observance and the resolve in her heart will be successfully realized, exactly as intended.