Adhyāya 21 — Duryodhanasya bāṇavarṣaḥ
Duryodhana’s Arrow-Storm and the Dust-Obscured Engagements
तमायान्तं महाबाहुं प्रवपन्तं शितान् शरान् । जवेनाभ्यपतद् धीमान् हार्दिक्य: शिनिपुजड्भवम्,तीखे बाणोंकी वर्षा करते हुए शिनिपौत्र महाबाहु सात्यकिको आते देख बुद्धिमान् कृतवर्मा बड़े वेगसे उनका सामना करनेके लिये आ पहुँचा
tam āyāntaṃ mahābāhuṃ pravapantaṃ śitān śarān | javena abhyapatad dhīmān hārdikyaḥ śinipuṇḍbhavam ||
قال سنجيا: لما رأى كريتافَرما الحكيم—ابن هْرِديكا—ساتيَكي عظيمَ الذراعين، من نسل شِني، مقبلًا وهو يمطر سهامًا حادّة، اندفع إليه بأقصى سرعة ليلاقيه. ويُبرز المشهد اندفاع المعركة الذي لا يهدأ: فالشجاعة والواجب يدفعان المحاربين إلى مقابلة القوة بالقوة، فيما يظلّ الثقل الأخلاقي للعنف كامنًا في كل مواجهة.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ethos in wartime: when an opponent advances with lethal intent, a warrior bound by duty responds decisively. It implicitly points to the tension between strategic necessity and the moral gravity of violence.
Sātyaki advances while raining sharp arrows; Kṛtavarmā, described as wise and swift, charges forward to meet and oppose him, setting up a direct clash between the two warriors.