आततेष्वसना: शूरा नृत्यन्त इव भारत | भरतनन्दन! जैसे शिकारी लुआठोंसे हाथीको मारते हैं, उसी प्रकार अपने धनुषको ताने हुए उन शूर-वीरोंने नाचते हुए-से वहाँ अर्जुनको बाणोंद्वारा व्यथित कर डाला ।।
sañjaya uvāca | ātatēṣv asanāḥ śūrā nṛtyanta iva bhārata | bharatanandana! yathā śikārī luāṭhaiḥ hastinaṃ mārayanti, tathā sva-dhanuḥ ātatya taiḥ śūra-vīraiḥ nṛtyadbhir iva tatra arjunaḥ bāṇaiḥ vyathitaḥ || apasavyāṃs tu tāñ śakre rathena madhusūdanaḥ ||
قال سَنجايا: يا بهاراتا، إن أولئك المحاربين الشجعان، وقد شدّوا أقواسهم إلى أقصاها، كانوا يتحرّكون كأنهم يرقصون في ساحة القتال. يا فخر آل بهاراتا، كما يصرع الصيّادون فيلًا بأسلحتهم، كذلك أولئك الأبطال—كأنهم يرقصون في أتون المعركة—أوجعوا أرجونا هناك بوابلٍ من السهام. ثم إن مدهوسودانا، وهو يقود العربة، أدار الأعداء إلى جهة اليسار (عكس اتجاه عقارب الساعة)، فأخضعهم بحسن مناورةٍ منه.
संजय उवाच
The verse highlights how disciplined skill and coordinated action can overwhelm even a great warrior, while also implying the ethical weight of warfare: prowess must be guided by right strategy and steadiness (here, Kṛṣṇa’s charioteering) rather than mere ferocity.
Sañjaya describes Arjuna being intensely assailed by enemy heroes who shoot with bows fully drawn, moving with dance-like agility. In response, Kṛṣṇa (Madhusūdana) maneuvers the chariot—turning the opponents to the left/counter-clockwise—so Arjuna can regain tactical advantage.