Shloka 65
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
भल्लाभ्यां भृशतीक्ष्णाभ्यां तं च विव्याध पाण्डव: । स तु पार्थ त्रिभिविंद्ध्वा सिंहनादमथानदत्,इसके बाद पाण्डुकुमार अर्जुनने दो अत्यन्त तीखे भल््लोंसे सुदक्षिणको बींध डाला। फिर सुदक्षिण भी तीन बाणोंसे पार्थको घायल करके सिंहके समान दहाड़ने लगा
bhallābhyāṁ bhṛśatīkṣṇābhyāṁ taṁ ca vivyādha pāṇḍavaḥ | sa tu pārtha tribhir viddhvā siṁhanādam athānadat ||
قال سانجيا: ثم إن الباندافي (أرجونا) طعنه بسهمين من نوع «بهلّا» شديدي الحدّة. غير أن ذلك المحارب، وقد أصاب بارثا بثلاثة سهام، أطلق زئيرًا كزئير الأسد—إعلانًا للبأس وسط تبادل الضربات الذي لا يهدأ في ميدان حربٍ يقوم على الدارما ومع ذلك يفيض بالمأساة.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse reflects the kṣatriya ethos: steadfastness under attack, measured retaliation, and the public assertion of courage. Even within a dharmic framework, war remains ethically weighty—valor is praised, yet the scene underscores the tragic reciprocity of violence.
Sañjaya narrates a direct exchange: Arjuna pierces Sudakṣiṇa with two very sharp bhalla arrows; Sudakṣiṇa retaliates by striking Arjuna with three arrows and then roars like a lion, signaling defiance and martial pride.