Shloka 57
Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
अयुध्यमानाय ततः केशवाय नराधिप । क्षिप्ता श्रुतायुधेनाथ तस्मात् तमवधीद् गदा,नरेश्वर! शत्रुदमन श्रुतायुधको अपने ही अस्त्रसे मारा गया देख यह बात ध्यानमें आयी कि श्रुतायुधने युद्ध न करनेवाले श्रीकृष्णपर गदा चलायी है। इसीलिये उस गदाने उन्हींका वध किया है
ayudhyamānāya tataḥ keśavāya narādhipa | kṣiptā śrutāyudhenātha tasmāt tam avadhīd gadā ||
قال سنجيا: «أيها الملك، عندئذٍ قذف شروتايوذ صولجانه نحو كيشافا (شري كريشنا) وهو غير مقاتل. ولأنه أُلقي على من ألقى القتال جانبًا، ارتدّ ذلك الصولجان نفسه على شروتايوذ فقتله—وهكذا وقع جزاء انتهاك سنن الحرب العادلة على المعتدي نفسه.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the dharma of warfare: attacking a non-combatant (one who is not fighting) is a grave transgression, and such adharma rebounds upon the doer. The narrative frames the outcome as moral causality—wrongful violence brings self-destruction.
Śrutāyudha throws a mace at Keśava (Kṛṣṇa) while Kṛṣṇa is not engaged in fighting. Because the act violates the code of battle, the mace becomes the instrument of Śrutāyudha’s own death, killing him instead.