Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
स्वेनास्त्रेण हतं दृष्टवा श्रुतायुधमरिंदमम्,नरेश्वर! शत्रुदमन श्रुतायुधको अपने ही अस्त्रसे मारा गया देख यह बात ध्यानमें आयी कि श्रुतायुधने युद्ध न करनेवाले श्रीकृष्णपर गदा चलायी है। इसीलिये उस गदाने उन्हींका वध किया है
sañjaya uvāca | svenāstreṇa hataṃ dṛṣṭvā śrutāyudham arindamam, nareśvara! śatrudamana śrutāyudho 'peneha yuddham akurvataḥ śrīkṛṣṇasya prati gadāṃ mumoca; tasmād eṣā gadā svayam eva tam avadhīt iti matir abhavat |
قال سنجيا: أيها الملك، حين رُئي شروتايودها، قاهر الأعداء، مقتولًا بسلاحه هو، اتّضح سبب ذلك. لقد قذف هراوته نحو شري كريشنا، وهو غير مقاتل؛ لذلك ارتدّت الهراوة نفسها عليه وصارت سبب موته. وتؤكد الحادثة ارتداد العنف أخلاقيًا حين يُوجَّه إلى من يقف خارج القتال.
संजय उवाच
Violence aimed at one who is not participating in combat violates the ethical boundaries of war; such adharma rebounds upon the doer. The narrative frames Śrutāyudha’s death by his own mace as a moral consequence of attacking Śrī Kṛṣṇa, who was not fighting.
Sanjaya reports to the king that Śrutāyudha has been killed by his own weapon. The reason inferred is that Śrutāyudha hurled a mace at Śrī Kṛṣṇa, a non-combatant in that moment, and the mace itself became the instrument of Śrutāyudha’s death.