Shloka 28
द्रोणपर्व — अध्याय ९०: हार्दिक्यस्य पराक्रमः
Kṛtavarmā’s Stand against the Pāṇḍavas
नानावादित्रसंह्वादैः क्षेडितास्फोटिताकुलै: । सिंहनादै: समुत्क्तु्टै: समाधूतैर्महारथै:,नाना प्रकारके रणवाद्योंकी ध्वनिसे, गर्जन-तर्जन करनेसे, ताल ठोंकनेसे, सिंहनादसे और महारथियोंके ललकारनेसे जो शब्द होते थे, वे सब मिलकर भयंकर हो उठे और भीरु पुरुषोंके हृदयमें भय उत्पन्न करने लगे। उस समय अत्यन्त हर्षमें भरे हुए इन्द्रपुत्र अर्जुनने भगवान् श्रीकृष्णसे कहा
nānāvāditrasaṃhvādaiḥ kheḍitāsphoṭitākulaiḥ | siṃhanādaiḥ samutkṛṣṭaiḥ samādhūtair mahārathaiḥ ||
قال سنجيا: وانتفخ ميدان القتال حتى صار زئيرًا واحدًا مروّعًا—مؤلَّفًا من جلبة شتى آلات الحرب، ومن دقّ الأقدام والتصفيق الصاخب، ومن صيحات كزئير الأسد، ومن تحدّيات فرسان العربات العظام. فغدا ذلك الضجيج المجموع رهيبًا، يزرع الخوف في قلوب الجبناء. عندئذٍ خاطب أرجونا، ابن إندرا، وقد امتلأ ابتهاجًا متأجّجًا، بَغَفان شري كريشنا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective martial display—sound, shouting, and confident challenge—can amplify courage in the resolute while generating fear in the timid, showing the psychological dimension of warfare and leadership.
Sañjaya describes the battlefield erupting with the combined din of instruments and heroic shouts. In that charged atmosphere, Arjuna, exhilarated, turns to address Śrī Kṛṣṇa, signaling an imminent action or counsel.