Shloka 12
द्रोणपर्व — अध्याय ९०: हार्दिक्यस्य पराक्रमः
Kṛtavarmā’s Stand against the Pāṇḍavas
अद्य पश्यन्तु संग्रामे धनंजयममर्षणम् । विषक्तं मयि दुर्धर्षमश्मकूटमिवाश्मनि,“आज सब लोग देखें, जैसे पत्थर दूसरे प्रस्तरसमूहसे टकराकर रह जाता है, उसी प्रकार अमर्षशील दुर्धर्ष अर्जुन युद्धस्थलमें मुझसे भिड़कर अवरुद्ध हो जायँगे
sañjaya uvāca | adya paśyantu saṅgrāme dhanañjayam amarṣaṇam | viṣaktaṃ mayi durdharṣam aśmakūṭam ivāśmani |
قال سانجيا: «اليوم ليرَ الجميع في ساحة القتال كيف أن دهننجيا (أرجونا)—الذي لا يصبر على الإهانة ويصعب دفعه—إذا اصطدم بي فسيُوقَف ويُحجَز، كما تُوقَف كتلةُ صخرٍ حين تصطدم بصخرٍ صلد».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior ethos of the epic: public reputation, courage, and the will to test strength in battle. Ethically, it reflects how pride and rivalry intensify violence, contrasting with the Mahabharata’s broader warning that unchecked ego in war leads to ruin.
Sanjaya reports a battlefield boast: the speaker declares that everyone will witness Arjuna—though fierce and formidable—being stopped when he engages the speaker, using the simile of a rock-mass halted by solid stone.