दुर्योधनकवचविमर्शः
Duryodhana’s Armor and the Tactical Reassessment
ववुश्व॒ दारुणा वाता रूक्षा घोराभिशंसिन: । सकबन्धस्तथा<5<दित्ये परिधि: समदृश्यत,रूक्ष, भयसूचक एवं दारुण वायु बहने लगी। (दूसरे दिन सूर्योदय होनेपर) सूर्यमण्डलमें कबन्धयुक्त घेरा देखा गया
sañjaya uvāca |
vavuśva dāruṇā vātā rūkṣā ghorābhiśaṃsinaḥ |
sa-kabandhas tathāditye paridhiḥ samadṛśyata ||
قال سنجيا: هبّت رياح قاسية مروِّعة—يابسة خشنة مشؤومة، كأنها تنذر بالهلاك. ولما طلع الشمس في اليوم التالي، شوهد طوقٌ حول قرصها، وعليه هيئة «كَبَنْدها»—جذعٌ بلا رأس—فكان ذلك نذيرًا مفزعًا وسط الحرب الآخذة في الانفجار.
संजय उवाच
The verse highlights the Mahābhārata motif that moral disorder and escalating violence in war are mirrored by ominous natural signs. Such portents intensify ethical urgency: when adharma grows, the world itself seems to warn of approaching catastrophe.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that terrifying, dry winds blow and that at sunrise a strange ring appears around the sun, associated with a kabandha-like form—an inauspicious omen foreshadowing grim events in the battle.