Shloka 153
Adhyāya 62: Sañjaya’s Admonition to Dhṛtarāṣṭra on Rāja-dharma and Consequence
रुरुधु: पर्वतान् नद्यो मधुक्षीरवहा: शुभा: । वहाँ भक्ष्य-भोज्य अन्न और पीनेयोग्य पदार्थोंकी अनेक राशियाँ संचित थीं। अन्नके तो पहाड़ों-जैसे ढेर सुशोभित होते थे। उन पर्वतोंको मधु और दूधकी सुन्दर नदियाँ घेरे हुए थीं। पर्वतोंके चारों ओर घीके कुण्ड और दालके कुएँ भरे थे। वहाँ कई नदियोंमें फेनकी जगह दही और जलके स्थानमें गुड़के रस बहते थे
rurudhuḥ parvatān nadyo madhukṣīravahāḥ śubhāḥ |
قال نارادا: كانت هناك أنهارٌ مباركة تجري، تُحيط بأكوامٍ كأنها جبال—جداول تحمل العسل واللبن. وفي ذلك الموضع العجيب جُمعت مخازن هائلة من المأكول والمشروب: حبوبٌ مكدّسة كأنها جبال، وحولها بركٌ من السمن المصفّى (ghee) وآبارٌ من البقول. وفي أنهارٍ عدةٍ كان اللبن الرائب يحلّ محل الزبد، وبدل الماء يجري عصيرٌ حلو من سكر الجاغري—صورةٌ لوفرةٍ خارقة تُبرز كيف يستطيع الفضل والكسب الروحي والنعمة الإلهية أن يُحوّلا الطبيعة نفسها إلى غذاء.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse uses hyperbolic imagery of rivers of honey and milk and mountain-like stores of food to convey that extraordinary prosperity can arise through merit and divine dispensation; abundance is portrayed as a moral-cosmic outcome rather than mere chance.
Nārada is describing a wondrous scene of immense provisions: heaps like mountains surrounded by rivers flowing with honey and milk, with ghee pools and lentil wells—an evocative depiction of a place (or event) marked by miraculous plenty.