Shloka 14
Adhyāya 62: Sañjaya’s Admonition to Dhṛtarāṣṭra on Rāja-dharma and Consequence
बहुप्रकारान् सुस्वादून् भक्ष्यभोज्यान्नपर्वतान् । अतिरिक्तं ब्राह्मणे भ्यो भुज्जानो हीयते जन:,अनेक प्रकारके सुस्वादु भक्ष्य-भोज्य पदार्थोंके पर्वत भी उन्होंने ब्राह्मणोंको दे दिये। ब्राह्मणोंक भोजनसे भी जो अन्न बच गया, उसे दूसरे लोगोंको दिया गया। उस अन्नको खानेवाले लोगोंकी ही वहाँ कमी रहती थी। अन्न कभी नहीं घटता था
bahuprakārān susvādūn bhakṣyabhojyānnaparvatān | atiriktaṃ brāhmaṇebhyo bhujjāno hīyate janaḥ ||
قال نارَدَة: «لقد هيّأ جبالًا، كأنها جبال، من ألوان المآكل الطيّبة—من الخفائف إلى الموائد التامّة—وقدّمها للبراهمة. فإذا أكل البراهمة، أُعطي ما بقي لغيرهم؛ ومع ذلك كان الذين يأكلون البقايا كأن عددهم ينقص هناك، أمّا الطعام نفسه فلم يكن ينفد قط.»
नारद उवाच
Educational Q&A
Rightly ordered giving—honoring Brāhmaṇas/guests first and distributing the remainder without greed—creates a moral economy of abundance; the text uses the motif of inexhaustible food to praise dharmic generosity.
Nārada describes a scene of extraordinary provisioning: vast quantities of delicious food are offered to Brāhmaṇas, then the leftovers are fed to others; despite many eating, the supply does not diminish, while the number of eaters seems to thin out.