Shloka 25
युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
पुत्रात् पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथा: । अयज्वानमदाक्षिण्यमश्रि श्रैत्येत्युदाहरत्,वैत्य सृंजय! वे श्रीरामचन्द्रजी धर्म, ज्ञान, वैराग्य और ऐश्वर्य चारों बातोंमें तुमसे बहुत बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी यहाँ नहीं रह सके, तब दूसरोंकी तो बात ही क्या है? अतः तुम यज्ञ एवं दान-दक्षिणासे रहित अपने पुत्रके लिये शोक न करो। नारदजीने राजा सूंजयसे यही बात कही
putrāt puṇyataras tubhyaṃ mā putram anutapyathāḥ | ayajvān amadākṣiṇyam aśrīḥ śraity ety udāharat, vaiti sṛñjaya |
قال نارادا: «إن ابنك كان أزكى منك عملاً وأعظمَ استحقاقاً للثواب؛ فلا تحزن عليه. وقد أُعلن أن من لا يقيم القرابين (اليَجْنَة) ولا يبذل العطايا ولا يدفع الدكشِنا (أجرة الكهنة) تدركه النكبات. يا سِرِنْجَيا! حتى ذوو الفضيلة العظمى—المتفوقون في الدharma (الدارما)، والمعرفة، والزهد، والسلطان—لم يستطيعوا البقاء هنا إلى الأبد؛ فكيف بسواهم؟ لذلك لا تغرق في الأسى على ابنٍ خلا من القربان ومن السخاء». هكذا وعظ نارادا الملك سِرِنْجَيا.
नारद उवाच
Educational Q&A
Nārada teaches restraint in grief by pointing to impermanence and ethical causality: life is transient for all, and one should cultivate dharma through yajña (sacrificial duty) and dāna/dakṣiṇā (generosity), rather than be consumed by lamentation.
In Drona Parva, Nārada addresses King Sṛñjaya, who is distressed over his son. Nārada counsels him not to mourn, citing a traditional maxim about the misfortune that follows neglect of sacrifice and giving, and grounding the advice in the broader truth that even the most virtuous cannot remain in the world forever.