युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
क्षुत्पिपासेडजयदू राम: सर्वरोगांश्व देहिनाम् । सततं गुणसम्पन्नो दीप्पमान: स्वतेजसा
kṣutpipāseḍajayadū rāmaḥ sarvarogāṃś ca dehinām | satataṃ guṇasampanno dīpyamānaḥ svatejasā ||
قال نارادا: «لقد غلب راما الجوعَ والعطش، وقهر كذلك كلَّ الأسقام التي تصيب ذوي الأجساد. وكان موفورَ الفضائل على الدوام، يلمع أبدًا بإشراق قوته الباطنة.»
नारद उवाच
The verse praises mastery over bodily impulses (hunger, thirst, illness) as a sign of dharmic excellence: true strength is shown through self-restraint, virtue, and the inner radiance (tejas) that arises from disciplined character.
Nārada is describing Rāma’s exceptional qualities, highlighting his victory over physical limitations and his constant virtue, portraying him as a model of disciplined, luminous conduct within the broader Drona-parvan narration.