Shloka 48
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञाविशिष्टा- स्तस्मात् पुत्र मा शुचो राजसिंह । स्वर्ग प्राप्तो मोदते ते तनूजो नित्यं रम्यान् वीरलोकानवाप्य,राजसिंह! सम्पूर्ण देवता भी मर्त्य (मरणधर्मा) नामसे विभूषित हैं, इसलिये तुम अपने पुत्रके लिये शोक न करो। तुम्हारा पुत्र स्वर्गलोकमें जा पहुँचा है और नित्य रमणीय वीर- लोकोंमें रहकर आनन्दका अनुभव करता है
sarve devā martyasaṃjñāviśiṣṭās tasmāt putra mā śuco rājasimha | svargaṃ prāpto modate te tanūjo nityaṃ ramyān vīralokān avāpya rājasimha ||
قال نارادا: «حتى الآلهة تحمل تسمية “فانية” (أي خاضعةً لشروط الوجود المتجسِّد)؛ فلذلك يا بُنيّ لا تحزن، يا أسدَ الملوك. لقد بلغ ابنُك السماء، وإذ نال عوالم الأبطال الدائمة البهجة، فهو يفرح هناك على الدوام».
नारद उवाच
Educational Q&A
Grief should be tempered by dharmic understanding: death is a universal condition even for exalted beings, and a warrior who dies rightly attains honored realms; thus one should not collapse into sorrow but recognize the moral and cosmic order behind fate.
Nārada addresses a grieving king (called ‘rājasiṃha’) and consoles him about his son’s death, declaring that the son has reached heaven and now enjoys the delightful heroic worlds reserved for the valorous.