Shloka 27
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
अनन्यदेवता नित्यं दृढभक्ता पितामहे | तस्थौ पितामहं चैव तोषयामास धर्मत:,दूसरे किसी देवतामें मन न लगाकर वह सदा पितामह ब्रह्मामें ही सुदृढ़ भक्तिभाव रखती थी। उस कन्याने अपने धर्माचरणसे पितामहको संतुष्ट कर लिया
ananyadevatā nityaṃ dṛḍhabhaktā pitāmahe | tasthau pitāmahaṃ caiva toṣayāmāsa dharmataḥ ||
قال نارادا: لم يمل قلبُها قطّ إلى إلهٍ آخر، بل ظلّت على الدوام ثابتةَ العبادة لِـ«بيتا ماها» براهما. وقفت في خدمته ملازمةً للجدّ الأكبر، فأرضته بسلوكٍ قويم—بالمواظبة الأمينة على أداء دارماها.
नारद उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion joined with dharmic conduct is portrayed as a powerful means of gaining divine approval; ethical discipline (dharma) is not separate from devotion but its proper expression.
Nārada describes a maiden who worships only Pitāmaha Brahmā, remaining steadfast and attentive; through her righteous observances she succeeds in pleasing him.