तान् हयान् निहतानू् दृष्टवा द्विजाग्रयेण स पार्षतः । नामृष्यत युधां श्रेष्ठो याज्ञसेनिर्महारथ:,विप्रवर द्रोणके द्वारा अपने घोड़ोंको मारा गया देख योद्धाओंमें श्रेष्ठ पार्षतवंशी महारथी ट्रपदकुमार सहन न कर सके
tān hayān nihatān dṛṣṭvā dvijāgryeṇa sa pārṣataḥ | nāmṛṣyata yudhāṃ śreṣṭho yājñasenir mahārathaḥ ||
قال سانجيا: لما رأى تلك الخيول قد صُرِعت على يد أكرمِ ذوي الميلادين (درونا)، لم يستطع محاربُ بارشَتا—ياجناسيني ابنُ دروبادا، المقاتلُ العظيمُ على العربة، المشهورُ بين أهل القتال—أن يحتمل ذلك. لقد أوقد منظرُ مطاياه وهي تُقطَع وتتهاوى غضبَه، مُظهِرًا كيف أنّ لهيبَ الحرب يدفع حتى البطلَ المنضبطَ بما جُرح من كبريائه وبما تفرضه ساحةُ المعركة من مطالب عاجلة.
संजय उवाच
The verse highlights how battlefield losses—especially the destruction of one’s immediate means of action (horses and chariot-team)—can provoke intense anger even in a renowned warrior. It implicitly contrasts the ideal of forbearance with the reality of war, where honor, pride, and tactical necessity quickly inflame the mind.
Droṇa, the eminent brāhmaṇa-warrior, has slain Dhṛṣṭadyumna’s horses. Dhṛṣṭadyumna (called Pārṣata and Yājñaseni), a leading fighter on the Pāṇḍava side, sees this and becomes unable to tolerate it, signaling a surge of wrath and an impending intensification of combat.