Shloka 25
तां तु दृष्टवा नरव्याप्रो द्रोणेन निहतां शरै: । विमलं खड्गमादत्त शतचन्द्रं च भानुमत्,उस गदाको द्रोणाचार्यके बाणोंसे नष्ट हुई देख पुरुषसिंह धृष्टद्युम्नने सौ चन्द्राकार चिह्नोंसे युक्त चमकीली ढाल और चमचमाती हुई तलवार हाथमें ले ली
tāṁ tu dṛṣṭvā naravyāghro droṇena nihatāṁ śaraiḥ | vimalaṁ khaḍgam ādatta śatacandraṁ ca bhānumat ||
قال سانجيا: فلما رأى تلك السلاح وقد حطّمته سهامُ درونا، تناول «نمرَ الرجال» دِهْرِشْتَديومْنَ سيفًا نقيًّا لا شائبة فيه، وترسًا متلألئًا موسومًا بمئةِ هلال. وأمام الخسارة الفادحة شدّ عزيمته ليلاقي العنفَ بحزمٍ منضبط، مجسّدًا واجبَ المحارب القاتم في ساحة القتال لا نزوةَ الهوى الشخصي.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-duty under crisis: when confronted with destruction caused by a formidable teacher-warrior (Droṇa), Dhṛṣṭadyumna does not collapse into despair but gathers himself, taking up arms with focused resolve. It reflects the epic’s tension between grief and the disciplined performance of one’s role in war.
Sañjaya narrates that Dhṛṣṭadyumna, seeing his side’s forces cut down by Droṇa’s arrows, arms himself—grasping a bright sword and a shining shield decorated with a hundred moon-like emblems—preparing to re-enter or intensify combat.