Shloka 8
तस्य हस्तस्थिता शक्ति: कालरात्रिरिवोद्यता । दैवोपहतबुद्धित्वान्न तां कर्णो विमुक्तवान्,कर्णके हाथमें स्थित हुई वह शक्ति कालरात्रिके समान शत्रुवधके लिये उद्यत थी; परंतु दैवके द्वारा बुद्धि मारी जानेके कारण देवमायासे मोहित हुए कर्णने इन्द्रकी दी हुई उस शक्तिको देवकीनन्दन श्रीकृष्ण अथवा इन्द्रके समान पराक्रमी अर्जुनपर उनके वधके लिये नहीं छोड़ा
tasya hastasthitā śaktiḥ kālarātrir ivodyatā | daivopahatabuddhitvān na tāṃ karṇo vimuktavān |
كانت الشَّكتي في يده مرفوعةً للقتل، كأنّ كالرَاتري (Kālarātri) نفسها قد نهضت لتضرب. غير أنّ كرنا، وقد صُرِعَت بصيرتُه بالقدر، لم يُطلِق ذلك السلاح—عطيةَ إندرا—لا على شري كريشنا ابن ديفكي، ولا على أرجونا الذي يضاهي إندرا بأسًا، ليُهلكهما.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even immense power (a divine weapon) becomes ethically and strategically futile when discernment is clouded; the verse frames Karṇa’s restraint not as virtue here but as fate-driven delusion, highlighting how daiva can overwhelm buddhi at critical moments.
Sañjaya describes Karṇa holding Indra’s Śakti, ready like Kālarātri to kill, yet—because his intellect is impaired by fate—he does not hurl it to slay either Kṛṣṇa or the Indra-like Arjuna.