Shloka 30
भगवान् श्रीकृष्ण अर्जुनको सदा राधानन्दन कर्णसे बचाये रखते थे। उन्होंने रणभूमिमें अर्जुनको सूतपुत्र कर्णके सम्मुख खड़ा करनेकी कभी इच्छा नहीं की ।। अन््यांश्वास्मै रथोदारानुपास्थापयदच्युत: । अमाोधघां तां कथं शक्ति मोघां कुर्यामिति प्रभो,प्रभो! अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले भगवान् श्रीकृष्ण अन्यान्य महारथियोंको कर्णके पास इसलिये भेजा करते थे कि किसी प्रकार उस अमोघ शक्तिको व्यर्थ कर दूँ
sañjaya uvāca | bhagavān śrīkṛṣṇo 'rjunaṃ sadā rādhānandana-karṇāt paritrātum aicchat | sa kadācana raṇabhūmau arjunaṃ sūtaputra-karṇasya sammukhe sthāpayituṃ necchati sma || anyān anyān asmai rathodārān upāsthāpayad acyutaḥ | amoghāṃ tāṃ kathaṃ śaktiṃ moghāṃ kuryām iti prabho ||
قال سنجيا: إن الربّ المبارك شري كريشنا كان يلازم حماية أرجونا من كَرْنَ، ابن رادها. ولم يرد قطّ أن يضع أرجونا وجهاً لوجه أمام كَرْنَ في ساحة القتال. لذلك كان أتشيوتا يرسل تباعاً محاربي المركبات العظام إلى كَرْنَ، وهو يفكّر: «كيف أجعل تلك السلاح الذي لا يخطئ يُنفَق سُدى؟»—ليُستنزَف بأسه القاتل قبل أن يُستعمَل على أرجونا.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, discernment and protective responsibility matter: Kṛṣṇa uses strategy to reduce catastrophic harm by ensuring Karṇa’s unfailing weapon is expended elsewhere, prioritizing the safeguarding of Arjuna and the larger dharmic outcome.
Sanjaya explains that Kṛṣṇa avoids a direct Arjuna–Karṇa confrontation while Karṇa still possesses an unfailing spear. To neutralize that threat, Kṛṣṇa arranges for other major warriors to engage Karṇa so that the weapon will be used up and rendered unavailable against Arjuna.