महाशिलाश्षापतंस्तत्र तत्र सहस्रश: साशनयश्न वज्ा: | चक्राणि चानेकशतक्षुराणि प्रादुर्बभूवुज्वलनप्रभाणि,जहाँ-तहाँ हजारों बड़ी-बड़ी शिलाएँ गिरने लगीं, बिजलियोंसहित वज्र पड़ने लगे और अग्निके समान दीप्तिमान् कितने ही चक्रों तथा सैकड़ों छूुरोंका प्रादुर्भाव होने लगा
sañjaya uvāca | mahāśilāḥ śarapatantaḥ tatra tatra sahasraśaḥ sāśanayaś ca vajrāḥ | cakrāṇi ca anekaśata-kṣurāṇi prādurbabhūvuḥ jvalana-prabhāṇi ||
قال سنجيا: «في ذلك الموضع، وفي مواضع كثيرة من حوله، أخذت آلاف الصخور الهائلة تهوي؛ وضربت صواعق كأنها فَجْرَةُ الفَجْرَةِ—كالفَجْرَةِ الفَجْرَةِ—مصاحبةً للبرق؛ وظهرت فجأة أقراصٌ متلألئة ملتهبة، ومئاتٌ من الأسلحة الحادّة كالموسى، تشعّ كالنار. وبدا ميدان القتال كأنه مشهدٌ من فزعٍ كونيّ، تتكاثر فيه الوحشية فوق مقياس البشر، ويُمتحَن فيه نظامُ الأخلاق والدارما تحت وطأة نُذُرٍ طاغيةٍ غير مألوفة.»
संजय उवाच
The verse underscores how war can escalate into overwhelming, almost cosmic devastation, suggesting that adharma-driven conflict invites terrifying consequences and tests human steadiness and moral discernment amid chaos.
Sañjaya describes extraordinary battlefield phenomena: huge rocks fall everywhere, lightning-laden thunderbolts strike, and blazing weapon-discs and razor-like blades appear in great numbers, intensifying the sense of dread and supernatural upheaval.