कर्णश्न समरे राजन व्यद्रावयत पार्थिवान् | धृष्टद्युम्नशिखण्ड्यादीन् पञज्चालानां महारथान्,नरेश्वर! कर्णने भी रणभूमिमें धृष्टद्यम्म और शिखण्डी आदि पांचाल महारथी नरेशोंको दूर भगा दिया
sañjaya uvāca | karṇaḥ samare rājan vyadrāvayat pārthivān | dhṛṣṭadyumnaśikhaṇḍyādīn pāñcālānāṁ mahārathān nareśvara |
قال سنجيا: «يا أيها الملك، في وسط المعركة جعل كارنا الملوك يفرّون. وطرد محاربي البانچالا العظام على العربات—دريشتاديومنَ، وشيخندي، وغيرهم—إلى بعيد، يا سيّد الناس. وتُبرز الآية اندفاع الحرب الذي لا يرحم، حيث تستطيع البراعة والخطة أن تشتّت حتى الأبطال المشهورين، فتزيد الثقل الأخلاقي لعنفٍ يتصاعد.»
संजय उवाच
The verse highlights how quickly fortune shifts in war: even famed mahārathas can be scattered when confronted by superior force and momentum. Ethically, it intensifies the tragedy of the Kurukṣetra conflict—heroic skill becomes an instrument that multiplies suffering, reminding the listener that victory in war often comes at grave human cost.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa, fighting fiercely, routed the opposing kings and specifically drove back the Pāñcāla champions led by Dhṛṣṭadyumna and Śikhaṇḍī, pushing them away from the battlefield front.