Shloka 11
उन सबको बाणोंकी मारसे पीड़ित होते देख भयंकर पराक्रमी भीमसेनने युद्धस्थलमें अपने बाणोंकी वर्षा करते हुए वहाँ तुरंत ही कर्णपर आक्रमण किया ।। ततस्ते<प्याययुर्हत्वा राक्षसान् यत्र सूतज: । नकुल: सहदेवश्न सात्यकिश्न॒ महारथ:,तत्पश्चात् वे नकुल, सहदेव और महारथी सात्यकि भी राक्षसोंको मारकर वहीं आ पहुँचे, जहाँ सूतपुत्र कर्ण था
tān sarvān bāṇānāṁ mārasena pīḍitān dṛṣṭvā bhīmakarmā bhīmaseno yuddhasthale svabāṇavṛṣṭiṁ varṣayan tatra tūrṇam eva karṇam abhyākrāmat | tataḥ te ’py āyayuḥ hatvā rākṣasān yatra sūtajaḥ | nakulaḥ sahadevaś ca sātyakiś ca mahārathaḥ ||
قال سنجيا: لما رأى الجميع وقد أنهكتهم ضربات السهام القاتلة، اندفع بهيماسينا، الرهيب شديد البأس، وهو يمطر ساحة القتال بوابل سهامه، فهجم في الحال على كارنا. ثم وصل ناكولا وسهاديفا وساتياكي، المحارب العظيم على العربة، إلى ذلك الموضع أيضًا—بعد أن قتلوا مقاتلي الراكشاسا—حيث كان كارنا، ابن سائق العربة، قائمًا.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of standing with one’s side in crisis: swift action, solidarity among allies, and unwavering resolve. At the same time, it implicitly reminds the listener that battlefield glory is inseparable from suffering—victory is pursued through painful, morally weighty acts.
Bhīma, seeing warriors wounded by arrow-strikes, launches an immediate assault on Karṇa while raining arrows. Soon after, Nakula, Sahadeva, and Sātyaki reach the same spot—having cut down Rākṣasa fighters on the way—thus converging on Karṇa’s position.