Śiva’s Battlefield Manifestation and Vyāsa’s Śatarudrīya Exposition (शिवप्रादुर्भावः शतरुद्रीयव्याख्यानम्)
उलूकस्य रथं तूर्णमारुरोह विशाम्पते । प्रजापालक भरतश्रेष्ठ! तब सुबलपुत्र शकुनि अपने रथसे कूदकर तुरंत ही उलूकके रथपर जा चढ़ा
ulūkasya rathaṃ tūrṇam āruroha viśāmpate | prajā-pālaka bharata-śreṣṭha! tataḥ subala-putraḥ śakuniḥ sva-rathāt kūdya tvaritaṃ hy ulūka-ratham āruroha ||
قال سنجيا: يا سيّد الناس، يا حامي الرعية، يا خيرَ آلِ بهاراتا—عندئذٍ قفز شكوني ابن سوبالا من عربته، ومن غير إبطاءٍ اعتلى عربة أولوكا. وفي ضغط الحرب يدلّ هذا الانتقال السريع بين العربات على تنسيقٍ تكتيكيٍّ عاجل، وعلى استعدادٍ لترك الموضع الشخصي طلبًا لميزةٍ فورية.
संजय उवाच
The verse highlights wartime decisiveness: effective leaders and strategists rapidly adapt positions and resources to meet immediate needs, prioritizing outcome and coordination over attachment to one’s own station.
Sañjaya reports that Śakuni quickly leaves his own chariot and mounts Ulūka’s chariot, indicating an urgent tactical move and close coordination between them amid the battle.