Shloka 7
अजिशीर्षे प्रातःसंध्यायां संग्रामवर्णनम् / Dawn-Transition Battle at Ajiśīrṣa
Chapter 161
यं हि कृष्णेन सहित सर्वशस्त्रभूृतां वरम् । जेतुं न शक्ता: सहिता: सेन्द्रा अपि सुरसुरा:,दुर्बद्धि! सूत! जो सम्पूर्ण शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ हैं तथा श्रीकृष्णके साथ रहनेपर जिन्हें इन्द्रसहित सम्पूर्ण देवता और असुर भी जीतनेमें समर्थ नहीं हैं, उन्हीं लोकके एकमात्र अपराजित वीर अर्जुनको जीतनेके लिये इन राजाओंसहित तेरी क्या शक्ति है?
yaṁ hi kṛṣṇena sahitaṁ sarvaśastrabhṛtāṁ varam | jetuṁ na śaktāḥ sahitāḥ sendrā api surāsurāḥ, durbuddhe! sūta! yo sampūrṇa-śastradhāriṇīṁ śreṣṭhaḥ tathā śrīkṛṣṇena saha vartamāne yaṁ indra-sahitaḥ sampūrṇā devāḥ asurāś ca api jetuṁ na samarthāḥ, tam eva loke ekamātram aparājitaṁ vīram arjunaṁ jetuṁ rājabhiḥ sahitaḥ tava kā śaktiḥ?
قال سانجيا: يا سائق العربة الأحمق الرأي! إن الآلهة والشياطين (الأسورا) مجتمعين، وفيهم إندرا، لا يقدرون على قهر ذلك الأرجونا—أعظم حملة السلاح—إذا كان واقفًا مع كريشنا. فإذا كان هو المحارب الوحيد في العالم الذي لا يُقهر حقًّا، فأيُّ قوةٍ لك، ولو كان هؤلاء الملوك إلى جانبك، لتغلبه؟
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical danger of overconfidence in war: when righteousness and divine support (Kṛṣṇa’s presence) align with exceptional skill (Arjuna), mere numbers and alliances cannot guarantee victory. It cautions against hubris and urges realistic discernment of strength and moral backing.
Sañjaya rebukes a charioteer (sūta), stressing that Arjuna—especially when accompanied by Kṛṣṇa—is beyond the conquering power of even the combined gods and demons. He therefore questions how the opposing side, even with many kings, could hope to defeat Arjuna.