Shloka 25
अध्याय १५९ — रात्रौ श्रमविरामः
Night Exhaustion and Brief Pause in Battle
अभिद्र॒त्य शरैस्तीकणैरभीमसेनमताडयन् । महारथी शतचन्द्रके मारे जानेपर अमर्षमें भरे हुए शकुनिके वीर भाई गवाक्ष, शरभ, विभु, सुभग और भानुदत्त--ये पाँच शूर महारथी भीमसेनपर टूट पड़े और उन्हें पैने बाणोंद्वारा घायल करने लगे || २३-२४ $ ।। स ताड्यमानो नाराचैरवृष्टिवेगैरिवाचल:
abhidratya śarais tīkṣṇair bhīmasenam atāḍayan | mahārathī śatacandrake māre jānepar amarṣaṁ bhare hue śakunike vīra bhrātā gavākṣaḥ śarabhaḥ vibhuḥ subhagaḥ bhānudattaś ca—ete pañca śūrā mahārathino bhīmasenapar tūṭa pade, taṁ ca painaiḥ bāṇair vyathayām āsuḥ || sa tāḍyamāno nārācair vṛṣṭivegair ivācalaḥ ||
قال سنجيا: اندفعوا مسرعين وضربوا بهيمسينا بسهامٍ حادّة. ولمّا قُتل شتتشندرا، اندفع إخوةُ شكوني الشجعان—غاڤاكشا، وشارابها، وفيبهو، وسوبهاگا، وبهانودتّا—وهم خمسةٌ من أبطال العربات العظام (mahāratha)، على بهيما في سَورة الغضب، وشرعوا يجرحونه بسهامٍ قاطعة. غير أنّه، وإن كان يُضرَب بسهامٍ حديديةٍ ثقيلة، ثبت لا يتزحزح—كجبلٍ تلسعه شدةُ المطر.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights steadfastness under assault: even when struck by powerful weapons and surrounded by enraged foes, a true hero does not lose composure. Ethically, it also shows how grief and clan-loyalty can harden into amarṣa (indignant rage), escalating violence rather than restoring balance.
After Śatacandra is killed, Śakuni’s brothers—five mahārathas—attack Bhīma together, showering him with sharp arrows and heavy nārācas. Bhīma, though wounded, remains firm and unshaken, compared to a mountain enduring a driving rain.