Shloka 23
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
ततो गदाग्राभिहतौ क्षणेन रुधिरोक्षितौ | ददृशाते महात्मानौ किंशुकाविव पुष्पितौ,एक ही क्षणमें गदाके अग्रभागसे घायल होकर वे दोनों महामनस्वी वीर खूनसे लथपथ हो फूलोंसे भरे हुए दो पलाश वृक्षोंके समान दिखायी देने लगे
tato gadāgrābhihatau kṣaṇena rudhirokṣitau | dadṛśāte mahātmānau kiṃśukāv iva puṣpitau ||
قال سنجيا: ثم في لحظة واحدة، وقد أُصيبا بمقدَّم الهراوة، شوهد المحاربان العظيمان وقد اغتسلا بالدم، كأنهما شجرتا كِمْشُكا (بالاشا) في تمام الإزهار. ويُبرز البيت مفارقة الحرب القاتمة: فما يبدو «تفتّحاً» وجمالاً ليس إلا حمرة الدم المسفوك.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of warfare: the battlefield can aestheticize violence through poetic imagery (blood-red like blossoms), yet the underlying reality is injury and suffering. It cautions against confusing outward splendor of valor with the ethical cost of harm.
Two eminent warriors are struck by the tip/forepart of a mace and, in a moment, become covered in blood. Observers see them as resembling two kiṃśuka (palāśa) trees in bloom because of the vivid red coloration.