Shloka 17
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
ताडिता भीमसेनेन शल्यस्य महती गदा । साग्निज्वाला महारीद्रा तदा तूर्णमशीर्यत,उस समय भीमसेनकी गदासे टकराकर शल्यकी विशाल एवं महाभयंकर गदा आगकी चिनगारियाँ छोड़ती हुई तत्काल छिन्न-भिन्न होकर बिखर गयी
tāḍitā bhīmasenena śalyasya mahatī gadā | sāgnijvālā mahārīdrā tadā tūṛṇam aśīryata ||
قال سَنجايا: لما أصابها بهيمَسينا، تحطّمت هراوة شَليا العظيمة المهيبة—وهي تقذف شررًا كالنار—في الحال وتبعثرت شظاياها.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of external power—arms, pride, and intimidation—when confronted by superior strength and unwavering resolve in a dharmic battlefield context; it reminds that outcomes can turn instantly despite formidable appearances.
During the fighting, Bhīmasena strikes; as a result, Śalya’s huge, fearsome mace—described as flashing with fiery sparks—breaks apart immediately and scatters.