Shloka 70
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणाभिमुख्यं तथा सात्यकि-कर्ण-समागमः
Dhṛṣṭadyumna’s advance toward Droṇa and the Sātyaki–Karṇa confrontation
मन्त्राभिपूतस्य महाध्वरेषु यशस्विनो भूरिसहस्रदस्य च । मुनेरिवारण्यगतस्य तस्य न तत्र कश्चिद् वधमभ्यनन्दत,बड़े-बड़े यज्ञोंमें मन्त्रयुक्त अभिषेकसे जो पवित्र हो चुके थे, यज्ञोंमें कई हजार स्वर्णमुद्राओंकी दक्षिणा देते थे, जिनका यश सर्वत्र फैला हुआ था और जो वनवासी मुनिके समान वहाँ बैठे हुए थे, उन भूरिश्रवाके वधका किसीने भी अभिनन्दन नहीं किया
mantrābhipūtasya mahādhvareṣu yaśasvino bhūrisahasradāsya ca | muner ivāraṇyagatasya tasya na tatra kaścid vadham abhyānandat |
قال سانجيا: «لم يُبدِ أحدٌ هناك رضًا عن قتل بهوريشرافاس—ذلك المشهور الذي طُهِّر بالتكريس المقرون بالمانترا في القرابين العظمى، وذاع صيته لكثرة ما قدّم من عطايا بالآلاف في اليَجْنَات، وكان جالسًا كالمُنيّ الزاهد ساكن الغابة. لقد بدا موته، وإن وقع في أتون الحرب، أمرًا مُقلقًا من جهة الدارما، لا مما يُستقبل بالتهليل.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts ritual purity and generosity with the moral discomfort caused by an improper killing: even in war, dharma-sensitive observers may refuse to celebrate a death that appears ethically compromised, especially when the slain is depicted as restrained and ascetic-like.
Sañjaya reports that the warriors did not rejoice at Bhūriśravas’s killing. He is portrayed as a renowned sacrificer and lavish donor, sitting quietly like a forest sage, and therefore his death is presented as something that did not elicit approval from those present.