Shloka 48
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणाभिमुख्यं तथा सात्यकि-कर्ण-समागमः
Dhṛṣṭadyumna’s advance toward Droṇa and the Sātyaki–Karṇa confrontation
वासुदेव उवाच ये लोका मम विमला: सकृद् विभाता ब्रह्माद्ये: सुरवृषभैरपीष्यमाणा: । तान् क्षिप्रं ब्रज सतताग्निहोत्रयाजिन् मत्तुल्यो भव गरुडोत्तमाड्यान:,भगवान् श्रीकृष्ण बोले--निरन्तर अग्निहोत्रद्वारा यजन करनेवाले भूरिश्रवाजी! मेरे जो निरन्तर प्रकाशित होनेवाले निर्मल लोक हैं और ब्रह्मा आदि देवेश्वर भी जहाँ जानेकी सदैव अभिलाषा रखते हैं, उन्हीं लोकोंमें आप शीघ्र पधारिये और मेरे ही समान गरुड़की पीठपर बैठकर विचरनेवाले होइये
vāsudeva uvāca | ye lokā mama vimalāḥ sakṛd vibhātā brahmādyaḥ suravṛṣabhair apīṣyamāṇāḥ | tān kṣipraṁ vraja satatāgnihotrayājin mattulyo bhava garuḍottamāḍyāḥ ||
قال فاسوديفا: «امضِ سريعًا إلى عوالمي الطاهرة التي لا دنس فيها، المتلألئة على الدوام، والتي يتوق حتى براهما وأفاضل الآلهة إلى بلوغها أبدًا. يا من يواظب على قربان الأَغْنِيهوترا بلا انقطاع، ادخلها حالًا؛ وكن مثلي—مَن يجوب وهو جالس على غارودا الأسمى».
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links steadfast ritual duty (unceasing Agnihotra) with a promised transcendent reward: entry into Kṛṣṇa’s pure, ever-radiant realms, attainable even beyond what the highest gods desire. It frames righteous practice as culminating in divine proximity and grace.
In the midst of the war narrative, Kṛṣṇa (Vāsudeva) addresses a sacrificer—identified in the accompanying Gītā Press gloss as Bhūriśravā—urging him to depart swiftly to Kṛṣṇa’s stainless worlds and describing an exalted state of moving like Kṛṣṇa upon Garuḍa, i.e., attaining a divine, Viṣṇu-like mode of existence.